مانیفست چو

مانیفست چو محمد رحمانیان را دیدم. مثل فنز پر کشش و جذاب. البته با این تفاوت که به هیچ وجه انتظار چنین اجرای قوی به زبان انگلیسی را از یک گروه تئاتر ایرانی نداشتم. فکر می کنم تمام جمعیت سالن مجذوب این هنرنمایی بودند تا مفاهیم درونی نمایش چرا که همه کمابیش از موضوع و داستان قصه واقعی چو باخبر بودند، همین یک سال پیش بود که داستان چو چند هفته ای بر صدر اخبار تمام خبرگزاریها و شبکه های خبری جهان بود.

پیش از دیدن نمایش هنوز برایم مبهم بود که چرا زبان نمایش انگلیسی انتخاب شده است، اما در همان بدو ورود به سال که با فحشهای آب نکشیده بازیگران مواجه شدم قضیه حل شد، مسلما هر گونه دخل و تصرف به زبان، فرهنگ و اعتقادات دانشجویان پر شور دانشگاههای امریکا ضربه سنگینی به فضا و روح قصه چو وارد می کرد. بازی همه هم خوب نه که عالی بود. به دوستانی که هنوز حضور ترانه را با بر عرصه تئاتر ایران باور نکرده‌اند توصیه می کنم مانیفست چو را ببینند. به هر حال وی در این نمایش هم در کنار بزرگانی چون مهتاب نصیرپور، سیماتیرانداز و افشین هاشمی قرار گرفته و این حضور، قضاوت را در مورد نحوه بازی وی آسان می نماید.