Blindness

کوری ساراماگو را نخوانده‌ام. مستقیم سراغ نسخه سینماییش رفتم. بعد از زوربای یونانی، دومین فیلم اقتباسی بود که پیش از خواندن کتاب به تماشایش نشستم. نتیجه کاملاً مشخص است، از شاهکارهای سینمایی چون همان زوربای یونانی که بگذریم، فیلم اقتباسی از رمان هر چقدر هم که خوش ساخت باشد باز هم بیینده را از دنیای پر فراز و نشیب رمان محروم می کند. محدودیت زمانی در انتقال مفاهیم باعث می شود فیلم خوش ساخت کوری باز هم در انتها حس کنجکاوی بیننده را ارضا نکند. کاش می شد این اثر را در قالب سریال ساخت.

کنعان

چقدر این مجموعه داستان   فرار   آلیس مونرو خوب است، پس هر داستان رازی مخفی است که در برخی از داستانها تا انتها کشف نمی شود. شناخت باورنکردنی این نویسنده از روحیات اندرونی زنها و مردها بسیار جالب و  دقیق است، هر چند زنها شخصیت محوری این داستانها هستند اما شخصیت پردازی مردها گاه بهتر از آب در آمده. اگر فیلم کنعان را دیده اید و از آن خوشتان آمده ، خواندن این مجموعه را از دست ندهید. این مجموعه را با ترجمه مژده دقیقی از نشر نیلوفر بخوانید.   

یکی برگشته به سنگر

      سالها بود که هیچکدام از آثار موسیقیایی با سوژه جنگ دلم را نلرزانده بود .  در عرصه فیلم با خروج حاتمی کیا از ژانر خود و فوت ملاقلی پور و به گند کشیده شدن ارزشها توسط ارگانهای ارزش ساز! دیگر امیدی به بهبود ندارم و تنها در عرصه ادبیات و داستان نویسی دو مجموعه عالی منتشر شد : من قاتل پسرتان هستم (نوشته احمد دهقان) و عقرب روی پله های راه آهن اندیمشک (نوشته حسین مرتضائیان آبکنار). اما پخش تصاویری از کنسرت کاوه یغمایی با ترانه نسل سوخته از آلبوم سکوت سرد از شبکه صدای امریکا ناخودآگاه منقلبم کرد. شاید بیش از صد بار این ترانه را پیش از این شنیده بودم اما پخش تصاویر جنگ بر پرده در پشت سر گروه شدت تلخی ترانه را چند برابر کرد.

 

 

ترانه سرا: روزبه بمانی

آهنگ، تنظیم، صدا: کاوه یغمایی

 

یکی جای دست و پاهاش، دادنِش چندتا ستاره یکی اون ستاره هارم، جای دست و پاش نداره یکی مون شد پاره پاره، یکی مونده نیمه کاره یکی برگشته، تو سنگر، استخووناشو بیاره

 

بگو نسل ما کجا رفت؟ نسلی که اومد بباره! نسلی که از آیینه رد شد، بی صدا به یک اشاره! نسلی که می خواست زمینُ توی آسمون بکاره! حتا آسمونش امروز، توی قابی از حصاره!

 

اون که قامت بلندش، سپر این سرزمین بود روی خاک سرد غربت، پیِ یک قطعه دیاره خیلیا پیاده رفتن، خیلیا شدن سواره یکی دیگه جون به شب باخت، یکی دیگه شد ستاره!!

 

یکی جای دست و پاهاش، دادنِش چندتا ستاره یکی اون ستاره هارم، جای دست و پاش نداره یکی مون شد پاره پاره، یکی مونده نیمه کاره یکی برگشته، تو سنگر، استخووناشو بیاره

 

 

طعم خیس اندوه

در عطر تلخ قهوه

 بیدار که می‌شوم

 تو رفته‌ای

 و دریچه‌ای خیس

بر سطح بخار آلود آینه‌ی دستشویی

به دهلیزی بی انتها

باز مانده است 

                 

                       

چکه‌ای از مجموعه دوربین قدیمی

اثر عباس صفاری

                     

مانیفست چو

مانیفست چو محمد رحمانیان را دیدم. مثل فنز پر کشش و جذاب. البته با این تفاوت که به هیچ وجه انتظار چنین اجرای قوی به زبان انگلیسی را از یک گروه تئاتر ایرانی نداشتم. فکر می کنم تمام جمعیت سالن مجذوب این هنرنمایی بودند تا مفاهیم درونی نمایش چرا که همه کمابیش از موضوع و داستان قصه واقعی چو باخبر بودند، همین یک سال پیش بود که داستان چو چند هفته ای بر صدر اخبار تمام خبرگزاریها و شبکه های خبری جهان بود.

پیش از دیدن نمایش هنوز برایم مبهم بود که چرا زبان نمایش انگلیسی انتخاب شده است، اما در همان بدو ورود به سال که با فحشهای آب نکشیده بازیگران مواجه شدم قضیه حل شد، مسلما هر گونه دخل و تصرف به زبان، فرهنگ و اعتقادات دانشجویان پر شور دانشگاههای امریکا ضربه سنگینی به فضا و روح قصه چو وارد می کرد. بازی همه هم خوب نه که عالی بود. به دوستانی که هنوز حضور ترانه را با بر عرصه تئاتر ایران باور نکرده‌اند توصیه می کنم مانیفست چو را ببینند. به هر حال وی در این نمایش هم در کنار بزرگانی چون مهتاب نصیرپور، سیماتیرانداز و افشین هاشمی قرار گرفته و این حضور، قضاوت را در مورد نحوه بازی وی آسان می نماید.     

فقط نذار بمیره این ترانه

مرحبا، بخوانید، آزاد بخوانید، در جلوی درب تالار بزرگ وزارت کشور، در پیش پای صدها شرکت کننده در جشنواره موسیقی فجر. برای خواندنتان اجازه لازم نیست، نغمه هایتان هم نیاز به مجوز ارشاد ندارد، ایرادی هم بر گروه مختلط و فریاد دخترکان غمناکتان نیست، دستمزدتان را هم نقداً از مخاطبانتان دریافت می کنید. حداقل از این نعمت برخوردارید که هنگام اجرایتان آسمان تاریک است و پروژکتورهای سردر تالار نور موضعی را بر رویتان فوکوس کرده و توجه خیل عظیم جمعیت لابه لای دهها نفر نیروی انتظامی و راهنمایی رانندگی به شماست.

حمید حامی به همراه ارکستر بزرگ کارما(به سرپرستی بهنام ابطحی و رهبری محمدرضا عقیلی) در شب جمعه اجرای نسبتاً خوبی در بخش ویژه جشنواره فجر داشت، فارغ از مشکل نور سالن که مسئولین گویا بنابر قانون خودنوشته شان موظف بودند جهت جلوگیری از بروز از هرگونه مشکل اخلاقی و یا احساسی، تا آخرین و دورترین لامپها و پروژکتورهای سالن را روشن نگه دارند، مشکل دیگری در اجرا نبود. البته این درصورتیست که مشکل همیشگی صدابرداری را نادیده بگیریم، چون گویا حامی تا آخر برنامه موفق به شنیدن صدای خود در گوشی به شکل مطلوبی نشد و در تمام اجراها ایما و اشاره ای به صدابردار داشت.

 

در ضمن ترانه هایی نظیر سپید و سیاه، هم گریه و فقط نگاه می کنم برای اولین بار بصورت زنده اجرا شد. در مورد نوازندگان هم به جز هنرنمایی عالی بهنام ابطحی و همایون نصیری، اجرای رضا تاجبخش کوچک هم پشت کیبود مثل همیشه دیدنی و شنیدنی بود.  

Halim in UFO

يه حليم داغ- تو يه صبح سرد- تو دل UFO- بر همين ميدون ونك خودمون

im juli

بازم دم آقای فاتح آکین گرم که بعد از مدتها با فیلم جاده ای ، کمدی، فانتزی، عشقی، سرخوشانه  im juli شب خوبی رو برام ساخت

تصویر آشنا

یادتونه تو فیلم سگ کشی بهرام بیضایی، حضور نیروهای نظامی تو خیابونهای تهران چقدر غلو شده به تصویر کشیده شده بود، خیلی ها جلوش گارد گرفتند، حق داشتند، دوره دوره خاتمی بود، پشت ملت باد خورده بود و هارت و پورتشون گوش فلک رو کر. حالا اون تصویر رو مقایسه کنید با این بساطی که به بهانه بهبود وضعیت ترافیک پایتخت توخیابونهای تهران به پا کرده اند…..چقدر شبیه اند

N78

Finally I got a new cellphone