کافه پیانو 2

چند وقتیه که میبینم کافه پیانو داره بین منشیهای شرکت دست به دست میشه. فکرمی کنم به آثاری از این نوع بیشتر نیاز داریم. فاصله علاقه مندیهای قشر فرهنگی متوسط به بالا با سطح علاقه مندیهای عامه خیلی داره زیاد میشه، اگه امثال کافه پیانو ها و کافه ستاره ها نباشند مسلما تلاش و آثار هنرمندان و نویسندگان ما تو این آشفته بازار خریدار نخواهد داشت. به همین بهانه دوباره اون متن ناشی از عصبانیتم در دفاع از کافه پیانو رو مرور کردم، فکرکنم حق داشتم….

  اصولا منشیها قشر خاصی هستند، نمی دونم شورای صنفی اختصاصی هم دارند یا نه، ولی به نظرم نیاز دارند. خیلیهاشون کلا شرح کارشونو محدود کردن به اینکه هر چی که رئیس بگه البته مسلما منظورم از هر چی، چیز خاصی نیست! منظورم اینه که اصولا این دسته از منشیها کلا فکرشون رو بیرون در شرکت میزارن و میان تو، بعضیهاشون هم برعکس، همیشه شاخ هستند، ادعای هوش دارند و هنوزکه هنوزه نمی دونن نیم فاصله خوردنیه یا پوشیدنی. 

——–

راستی من نمی دونم پروفایل اورکات رو پرورش بدم یا فیس بوک رو جدی بگیرم؟