یادِ فرید زلاند بخیر، همیشه یک ملودی نو و متفاوت تو مشتش داشت، با هر اثر ِ تازه ای از او یک سبک و سیاقی نو به روح ِ موسیقی تزریق می شد، می تونست هر صدایی رو به گونه ای متفاوت به گوش مخاطب برسونه، تنوع از مهمترین ویژگیهای ملودیهای زولاند بود، اونقدر بدیع و زیبا کار می کرد که من هیچ وقت انتظار اینو نداشتم که یه روزی بخواد خودش و تکرار کنه، اما با شنیدن آثار ِ اخیرش، احساس می کنم که اون دیگه حتی نمی تونه گذشته ی قدرتمندِ خودش و تکرار کنه.

پس از انتشار ِ آلبوم ِ بی سرزمین تر از باد زمان جریان معکوسی را طی کرد، با آلبوم ِ رگبار، گوئی زمان به شدت به عقب برگشته و سیاوش ده پونزده ساله ی نوجوون برای صدایی جا افتاده آهنگسازی کرده. اگه این آلبوم و به لحاظ آهنگسازی به نام ِ یکی از بدلهای قمیشی میزدن باور پذیرتر بود، هر چی که فکر کردم نفهمیدم که قمیشی صلابت ملودیهاش و تو کدوم اتفاق گم کرد.

معمولاً هر اوج و فرودی در کیفیت آثار ِ یک هنرمند به صورت تدریجی به وجود میاد، اما این قضیه برای هنرمندان ما اینگونه اتفاق نیفتاد و به یکباره کیفیتِ آثارشان دگرگون شد.

ایکاش دوران بازنشستگی برای هنرمندان ما هم وجود داشت تا بجای این اضافه کاریهای بیهوده، ثمره ی یک عمر فعالیتِ والای هنریشون با امنیت و آرامش دوران بازنشستگی جبران می شد.

محسن ِ یگانه با ارائه ی آلبوم ِ جدیدش نشان داد اگر چه تغییر سلیقه امکان پذیر نیست اما می شود با ارتقاع کیفیتِ آثار، مخاطبِ خاص را مجبور به حتی یکبار شنیدن هر اثری کرد.

علي: رو ترانه خوشم خوشم حرفت رو قبول دارم. خيلي خوب جواب داده.